Żydzi za Kazimierza Wielkiego

Fundamentem pozycji Żydów w Polsce były kolejne przywileje Kazimierza Wielkiego nadawane wyznawcom religii mojżeszowej. W pierwszym z nich, nadanym w 1334 roku, król potwierdził przywilej kaliski swego dziada Bolesława Pobożnego dla Żydów wielkopolskich.

Następnie przywilejem generalnym z 1364 roku, rozszerzył ważność zapisów statusu kaliskiego na obszar całego Królestwa Polskiego. W przywileju tym znalazło się prawo nieskrępowanego trudnienia się handlem i lichwą, gwarancje bezpieczeństwa osobistego, oraz poszanowania miejsc kultu i cmentarzy. Chcąc chronić wyznawców religii mojżeszowej, pozywający do sądu musiał przedstawić jednego świadka Żyda. Gdy zaś padało oskarżenie o mord rytualny, świadków musiało być, aż trzech. Jednocześnie Kazimierz nie zapomniał o ochronie swych chrześcijańskich podwładnych.

Król określił wysokość maksymalnego oprocentowania pożyczek. Przywilej generalny był później potwierdzony przez kolejnych polskich władców do upadku Rzeczpospolitej. Był on swego rodzaju konstytucją polskich Żydów, a przede wszystkim gwarancją ich praw.